EP.8 ความพิถีพิถันที่มองไม่เห็น

เจ้าของไร่ชานำทางทั้งสามเดินลึกเข้าไปในหมอกที่ยังไม่จางหาย ทางเดินแคบๆ ลัดเลาะไปตามลาดเขาที่ชันขึ้นเรื่อยๆ จนอากาศเย็นยะเยือกกว่าเดิมอีกหลายองศา

ลมพัดโกรกใบไม้ดังซู่ๆ ผสมกับหยดน้ำค้างที่ร่วงลงมาจากใบไม้เป็นระยะ จนกระทั่งทิวไม้เปิดออกเผยให้เห็นต้นโกโก้กลุ่มเล็กๆ ยืนต้นอยู่ในหุบเขาเงียบสงบ ลำต้นดูผอมกว่าที่ชุมพรนิดหนึ่ง แต่ใบเขียวเข้มสมบูรณ์ดี

"นี่แหละ ต้นโกโก้บนดอยที่ว่า" เจ้าของไร่ชี้ไปที่ต้นเล็กๆ กลุ่มนั้น "ปลูกมาได้สิบกว่าปีแล้ว อากาศเย็นแบบนี้ทำให้ต้นโตช้ากว่าที่อื่น แต่รสที่ได้ก็ละเมียดไปอีกแบบ"

Greenie เดินเข้าไปดูใกล้ๆ สูดจมูกฟุดฟิด

"กลิ่นไม่เหมือนที่ชุมพรเลยอ่ะ เย็นกว่า ใสกว่า"

"เดี๋ยวพาไปดูโรงคั่วเล็กๆ ข้างบนนี้ดีกว่า"

เจ้าของไร่ยิ้ม พาเดินต่อไปจนถึงเรือนไม้หลังเล็กที่มีกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดคั่วลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่ถึงประตู

ข้างในมีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งเฝ้ากล่องไม้ใบใหญ่ที่มีผ้าสักหลาดคลุมอยู่ด้านบน มือถือเทอร์โมมิเตอร์แท่งเล็กจิ้มเข้าไปตรงกลางกองเมล็ดอย่างระมัดระวัง

"นี่ลูกชายผมเอง ดูแลเรื่องหมักกับคั่วอยู่ที่นี่" เจ้าของไร่แนะนำ

Jackolate มองกล่องไม้แล้วอดถามไม่ได้ "หมักกี่วันแล้วครับ"

ชายหนุ่มยิ้มเบาๆ ก่อนตอบ

"ไม่ได้นับเป็นวันหรอกครับ ที่นี่อากาศเย็นกว่าข้างล่างเยอะ ความร้อนที่เกิดจากการหมักมันสะสมช้ากว่า ถ้านับวันตายตัวแบบข้างล่างอาจจะยังไม่ได้ที่เลยก็ได้ ผมเลยต้องวัดอุณหภูมิข้างในทุกวัน แล้วดมกลิ่น ดูสีเมล็ดเปลี่ยนไปแค่ไหน กว่าจะมั่นใจว่าได้ที่จริงๆ บางทีก็ยืดไปอีกสองสามวันจากที่ควรจะเป็น"

Elfie ก้มมองเทอร์โมมิเตอร์ในมือเขาอย่างสนใจ

"แปลว่าไม่มีสูตรตายตัวเลยเหรอ ต้องคอยสังเกตไปเรื่อยๆ"

"ใช่เลย" ชายหนุ่มพยักหน้า

"อากาศเปลี่ยน อุณหภูมิเปลี่ยน เวลาที่ต้องใช้ก็เปลี่ยนตาม ยิ่งเย็นเท่าไหร่ก็ยิ่งต้องอดทนรอนานขึ้นเท่านั้น ใจร้อนไม่ได้ เอาแต่ตัวเลขในหัวก็ไม่ได้ ต้องเชื่อสิ่งที่ตาเห็นกับจมูกได้กลิ่นจริงๆ"

Jackolate นิ่งไปครู่หนึ่ง นึกถึงลังไม้ใบตองที่ชุมพรที่ยังหมักอยู่เงียบๆ ไกลออกไปหลายร้อยกิโล

"อย่างนี้ที่ชุมพรกับที่นี่ ถึงจะหมักจากพันธุ์เดียวกัน ก็อาจจะได้ผลลัพธ์ที่ต่างกันได้สินะครับ"

"ต่างแน่นอน" ชายหนุ่มยิ้มกว้าง

"นั่นแหละมนตร์เสน่ห์ของมัน ไม่มีที่ไหนเหมือนกันเป๊ะเลยสักที่"

เขาพาทั้งสามเดินไปดูมุมถัดไปของโรงเรือน ที่มีเตาคั่วขนาดย่อมตั้งอยู่ ส่งเสียงหมุนครืดๆ เบาๆ อย่างสม่ำเสมอ กลิ่นหอมกรุ่นลอยกรุ่นขึ้นเป็นระลอก

"เมล็ดที่หมักได้ที่แล้วจะถูกคั่วแบบนี้ คั่วน้อยไปเปลือกจะติดแกะยาก คั่วมากไปก็จะขมไหม้ ต้องจับจังหวะให้พอดี"

เขาอธิบายพลางเปิดฝาเตาโชว์เมล็ดสีน้ำตาลเข้มที่กำลังหมุนอยู่

"พอคั่วเสร็จก็แกะเปลือกด้วยมือทีละเมล็ด แล้วเอาเนื้อในไปบดต่อในเครื่องนานสามสิบหกถึงสี่สิบแปดชั่วโมง จนกลายเป็นของเหลวข้นๆ"

"นานขนาดนั้นเลยเหรอ!" Greenie อ้าปากค้าง

"ใช่ บดจนไขมันในเมล็ดที่เรียกว่าเนยโกโก้ละลายออกมาผสมรวมกับเนื้อจนเป็นของเหลวมันวาว" ชายหนุ่มพยักหน้า

"แล้วพอจะเอาไปทำเป็นแท่ง ก็ต้องเข้ากระบวนการที่เรียกว่าเทมเปอร์ริ่ง คุมอุณหภูมิให้แม่นยำมากๆ ถึงจะได้ผิวมันวาวและหักแล้วมีเสียงกรอบแตกแบบที่ทุกคนชอบ"

Elfie จ้องมองของเหลวสีน้ำตาลเข้มในถังที่วางอยู่ข้างเตาอย่างตั้งใจ

"ตั้งแต่เก็บฝักจนถึงแท่งช็อกโกแลตสักแท่ง ใช้เวลาทั้งหมดกี่วันเหรอคะ"

"ถ้านับตั้งแต่เก็บฝัก หมัก ตาก คั่ว บด จนถึงแท่งสมบูรณ์ ก็ประมาณสิบหกถึงสิบเจ็ดวันได้"

ชายหนุ่มตอบ "ทุกขั้นตอนต้องพิถีพิถัน พลาดขั้นตอนไหนไปนิดเดียว รสชาติปลายทางก็เพี้ยนไปหมดเลย"

Jackolate มองภาพรวมทั้งหมดตรงหน้า ตั้งแต่ต้นเล็กๆ กลางหุบเขา จนถึงของเหลวมันวาวในถัง แล้วรู้สึกทึ่งขึ้นมาอีกครั้ง

"ทุกอย่างที่เราเห็นเป็นแค่ปลายทาง... แต่ความพิถีพิถันจริงๆ มันซ่อนอยู่ในทุกขั้นตอนที่มองไม่เห็นแบบนี้เองสินะ"

Greenie พยักหน้าเห็นด้วยอย่างจริงจังผิดปกติ ก่อนจะหันไปกระซิบกับ Elfie เบาๆ

"เหมือนที่เธอค่อยๆ ใจดีกับฉันขึ้นเรื่อยๆ น่ะแหละ ไม่มีใครเห็นตอนที่มันค่อยๆ เปลี่ยนไปหรอก"

Elfie เบิกตากว้างแป๊บหนึ่งก่อนจะตบแขนเขาเบาๆ หน้าแดงจนซ่อนไม่มิด

"พูดอะไรของเธอเนี่ย!" แต่ปากก็อดยิ้มไม่ได้

Jackolate หัวเราะเบาๆ เห็นเหตุการณ์นั้นแต่แสร้งทำเป็นสนใจถังของเหลวต่อไป ปล่อยให้เพื่อนทั้งสองมีช่วงเวลาเขินอายของตัวเองไป

ระหว่างที่ทั้งสามเดินออกจากโรงเรือน กลิ่นหอมกรุ่นอีกแบบหนึ่งก็ลอยแทรกเข้ามาปนกับกลิ่นช็อกโกแลตที่ยังติดจมูกอยู่ กลิ่นที่คุ้นเคยแต่ก็ต่างออกไป

"เอ๊ะ กลิ่นนี้..." Jackolate หยุดเดินกะทันหัน หันมองไปทางร้านเล็กๆ ข้างโรงคั่วที่มีควันบางๆ ลอยออกมาจากปล่องเล็กๆ

(ตอนต่อไป: เอสเพรสโซจากโรงคั่ว — กลิ่นหอมกรุ่นจากร้านกาแฟเล็กๆ ข้างโรงคั่วโกโก้ จะพาพวกเขาไปพบว่าการคั่วสองอย่างที่ดูต่างกันสุดขั้ว แท้จริงแล้วคล้ายกันอย่างน่าทึ่ง)