EP.3 รสคลาสสิกช็อกโกแลต

มีดโค้งเล่มเล็กของคุณตาผ่าฝักลงตรงกลางอย่างชำนาญ เสียง "แครก" เบาๆ ดังขึ้นก่อนฝักทั้งสองซีกจะแยกออกจากกัน เผยให้เห็นเมล็ดสีม่วงเข้มเรียงตัวเป็นแถวอยู่ในปลอกเนื้อสีขาวขุ่นคล้ายปุยเมฆ ที่เกาะกันแน่นเป็นก้อนฉ่ำน้ำ

"หอมจังเลย!"

Greenie โผเข้าไปดมทันที แล้วก่อนใครจะทันห้าม เขาก็หยิบเมล็ดขึ้นมาเม้มเข้าปากทั้งปลอกขาวๆ นั้นเลย ดวงตาเบิกกว้างทันที

"หวาน! เปรี้ยวนิดๆ ด้วย เหมือน... ลิ้นจี่ผสมมังคุดอ่ะ! ไม่เห็นเหมือนช็อกโกแลตเลยสักนิด!"

Elfie เอานิ้วจิ้มเนื้อสีขาวขุ่นขึ้นมาชิมทีละนิด หลับตาพิจารณาอย่างละเอียด

"จริงด้วย... มันฉ่ำ หวาน มีกรดเปรี้ยวแทรกอยู่ นี่มันคือรสของผลไม้ ไม่ใช่รสช็อกโกแลตเลยสักนิดจริงๆ"

คุณตาหัวเราะร่วนจนไหล่สั่น "นั่นแหละของสด เนื้อขาวๆ ที่ห่อเมล็ดอยู่นี่คนแถวนี้เรียก pulp กินได้ หวานฉ่ำแบบที่เจ้าว่า แต่เมล็ดข้างในนั่นยังไม่ใช่ช็อกโกแลตหรอกนะ ต้องเอาไปหมักทิ้งไว้เจ็ดวัน ตากแดด แล้วค่อยคั่วอีกที ถึงจะได้กลิ่นช็อกโกแลตแท้ๆ ออกมา"

Jackolate คายเมล็ดออกมาดูในฝ่ามือ สีหน้าครุ่นคิด

"เจ็ดวันเลยเหรอครับ..."

"ใช่ ใจร้อนไม่ได้เลยสักขั้นตอน" คุณตาพยักหน้า แล้วลุกขึ้นเดินไปเปิดกล่องไม้เก่าที่วางอยู่ใต้ชายคากระท่อม หยิบห่อผ้าดิบสีน้ำตาลออกมา คลี่ออกช้าๆ เผยให้เห็นแท่งช็อกโกแลตสีน้ำตาลเข้มผิวเป็นมันวาว

"แต่ปีที่แล้วผมเก็บไว้แท่งหนึ่ง ทำจากต้นนี้แหละ ลองชิมดูสิ จะได้รู้ว่าปลายทางมันเป็นยังไง"

ทั้งสามหยุดหายใจไปชั่วขณะ Jackolate หยิบชิ้นเล็กๆ ขึ้นมาวางบนลิ้นอย่างระมัดระวัง ไม่กัด ไม่เคี้ยว ปล่อยให้มันค่อยๆ ละลายไปตามความอุ่นในปาก

รสขมนำมาก่อน ตามด้วยความหวานที่ค่อยๆ คลี่ตัวออกช้าๆ มีกลิ่นถั่วคั่วอ่อนๆ แทรกอยู่ด้านหลัง แล้วจู่ๆ ก็มีกลิ่นดอกไม้จางๆ โผล่ขึ้นมาตอนท้าย ก่อนจะจางหายไปพร้อมความรู้สึกอิ่มเอมที่ค้างอยู่ในปากนานเกินคาด

"นี่แหละ..." Jackolate พึมพำ ตาเป็นประกาย "นี่แหละรสที่ผมตามหามาตลอด"

Greenie รีบคว้าชิ้นต่อไปใส่ปากทันที เคี้ยวเอร็ดอร่อยจนแก้มป่อง

"อร่อยอะไรเงี้ย! ไม่เหมือนช็อกโกแลตที่เคยกินเลยอ่ะ มันเข้มกว่า มีมิติกว่าเยอะ!"

Elfie ชิมอย่างช้าๆ ตามที่คุณตาแนะนำ ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

"รสมันซับซ้อนจริงๆ เหมือนที่ฉันได้กลิ่นตั้งแต่วันแรกเลย... แต่ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าทำไมมันถึงซับซ้อนขนาดนี้"

คุณตายิ้มพลางมองทั้งสามด้วยสายตาอบอุ่น "นี่แหละ รสดั้งเดิมของโกโก้ไทย ไม่ต้องปรุงแต่งอะไรเพิ่ม ไม่ต้องผสมอะไรเลย แค่ทำให้ถูกขั้นตอนก็พอ"

Jackolate มองแท่งช็อกโกแลตที่เหลืออยู่ในมือ แล้วมองไปที่ Greenie กับ Elfie

"นี่แหละ... รสคลาสสิกที่เราจะเอากลับไปเป็นหัวใจของเค้กหน้านิ่มก้อนโปรดของเรา จุดเริ่มต้นของทุกรสชาติที่เหลือ"

สามเพื่อนยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งท่ามกลางกลิ่นดิน กลิ่นใบไม้ และรสช็อกโกแลตที่ยังคาอยู่ในปาก ก่อนจะหันมายิ้มให้กันพร้อมความรู้สึกเดียวกัน — นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น

(ตอนต่อไป: รสไทยที่ภูมิใจ — ระหว่างเก็บของกลับ พวกเขาจะได้เจอกับเครื่องดื่มแก้วหนึ่งริมทางที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดชะงัก)