EP.11 ศิลปะการชิมแบบมืออาชีพ

ชายหนุ่มเดินไปหยิบกล่องไม้เล็กๆ ที่วางอยู่บนชั้นมุมห้อง ข้างในเรียงรายด้วยช็อกโกแลตชิ้นเล็กๆ หลายสิบชิ้น แต่ละชิ้นห่อกระดาษไขแยกกันเป็นระเบียบ พร้อมเขียนชื่อแหล่งที่มากำกับไว้ด้วยลายมือบรรจง

กลิ่นหอมของโกโก้หลากหลายเฉดลอยแทรกกันอยู่ในกล่องใบเดียว

"นี่คือชุดฝึกชิมของผมเอง เก็บสะสมมาจากหลายที่"

เขาว่าพลางวางกล่องลงบนโต๊ะไม้ "การชิมมันเป็นทักษะที่ฝึกได้นะ ไม่ใช่พรสวรรค์ที่มีมาแต่เกิดหรอก ขอแค่ตั้งใจฝึกบ่อยๆ ใครก็เป็นนักชิมได้ทั้งนั้น"

Jackolate นั่งลงตรงหน้ากล่องอย่างสนใจ "แล้วต้องชิมยังไงถึงจะถูกวิธีครับ"

"ก่อนอื่นห้ามเคี้ยวเด็ดขาด" ชายหนุ่มหยิบชิ้นหนึ่งขึ้นมาสาธิต วางลงบนปลายลิ้นเบาๆ

"วางไว้เฉยๆ แบบนี้ ปล่อยให้มันค่อยๆ ละลายไปเอง อย่าใจร้อน ระหว่างที่มันละลาย ให้สังเกตว่ากลิ่นมันกระจายไปทั่วปากยังไง เปลี่ยนไปกี่รอบกว่าจะหมดปาก"

Greenie หยิบชิ้นหนึ่งใส่ปากทันทีตามสัญชาตญาณเดิม แต่คราวนี้หยุดตัวเองทันควันก่อนจะเคี้ยว หลับตาลงตั้งใจ นิ่งเงียบอยู่นานผิดปกติจนเพื่อนอีกสองคนต้องหันมามอง

"เงียบขนาดนี้ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยนะ" Elfie กระซิบพลางอมยิ้ม

"ชู่ววว กำลังตั้งใจฟังกลิ่นอยู่!" Greenie พูดพลางไม่ลืมตา ก่อนจะยิ้มออกมาช้าๆ

"อือ... ตอนแรกออกเปรี้ยวนำ แล้วค่อยๆ มีรสถั่วโผล่มา สุดท้ายจบด้วยกลิ่นดอกไม้จางๆ เหมือนที่พี่แจ็คเคยพูดถึงตอนชิมแท่งแรกที่สวนคุณตาเลย"

Elfie ชิมตามอย่างละเมียด ปล่อยให้มันละลายช้าๆ ตามวิธีที่เรียนมา

"รสชาติเปลี่ยนไปเรื่อยๆ จริงด้วย เหมือนฟังเพลงที่มีท่อนต่างกันหลายท่อน ไม่ใช่รสเดียวนิ่งๆ ตลอดเลยสักนิด"

"นั่นแหละคือสิ่งที่นักชิมมืออาชีพเขาจับสังเกตกัน" ชายหนุ่มพยักหน้าพอใจ

"แล้วที่น่าทึ่งกว่านั้นคือ โกโก้แต่ละที่จะดูดซับลักษณะเฉพาะของดินฟ้าอากาศที่มันโตขึ้นมาด้วย ลองชิมของชุมพรกับของที่นี่เทียบกันดูสิ จะรู้เลยว่าคนละเรื่องกันแค่ไหน"

เขาหยิบชิ้นที่ห่อไว้สองชิ้นออกมาวางเทียบกัน ชิ้นหนึ่งเขียนกำกับว่า "ชุมพร" อีกชิ้นเขียนว่า "ดอยเชียงราย" ทั้งสามชิมเทียบกันทีละคำอย่างตั้งใจ

"ของชุมพรเข้มกว่า หนักแน่นกว่า มีความร้อนแฝงอยู่ในรสด้วยแบบที่อธิบายยาก"

Jackolate พูดช้าๆ พลางพยักหน้า "ส่วนของที่นี่เบากว่า ละเมียดกว่า เหมือนอากาศเย็นๆ บนดอยที่แทรกอยู่ในรสจริงๆ"

พอดีกับตอนนั้นเอง เสียงมอเตอร์ไซค์ของบุรุษไปรษณีย์ดังแว่วมาจากทางเข้าโรงคั่ว ชายหนุ่มเดินออกไปรับกล่องพัสดุใบเล็กหุ้มด้วยใบตองแห้งมัดเชือกกล้วยอย่างเรียบร้อย ก่อนจะยื่นให้ Jackolate พร้อมยิ้มแปลกๆ

"มีคนฝากมาส่งถึงพวกเจ้าโดยเฉพาะเลยนะ ที่อยู่บอกว่าส่งมาจากชุมพร"

ทั้งสามมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจก่อนจะแกะเชือกออกอย่างรีบร้อน ข้างในเป็นแท่งช็อกโกแลตห่อผ้าดิบเรียบร้อย พร้อมจดหมายลายมือกวัดแกว่งของคุณตาแนบมาด้วยแผ่นหนึ่ง

"เมล็ดที่หมักทิ้งไว้ตอนพวกเจ้ามาเที่ยวครบเจ็ดวันพอดีเมื่อหลายวันก่อน"

Jackolate อ่านออกเสียง สายตาเป็นประกาย

"ตากแดด คั่ว บดจนเป็นแท่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว เลยฝากส่งตามไปให้ชิมของจริงที่หมักครบขั้นตอนกันสักที"

Greenie รีบแกะห่อผ้าออกทันที กลิ่นหอมกรุ่นลอยฟุ้งขึ้นทันที

"ในที่สุดก็ได้ชิมผลจากลังไม้ใบตองใบนั้นสักที!"

ทั้งสามวางชิ้นเล็กๆ ลงบนลิ้นตามวิธีที่เพิ่งฝึกมาหมาดๆ ปล่อยให้มันละลายอย่างใจเย็น รสขมนำมาก่อน ตามด้วยความหวานที่คลี่ตัวออกช้าๆ มีกลิ่นดอกไม้และผลไม้สุกซ่อนอยู่ครบทุกชั้นแบบที่คุณตาเคยบอกไว้ว่าจะได้ ถ้าหมักดีครบทุกขั้นตอน

"นี่แหละ..." Jackolate พึมพำเบาๆ ตาเป็นประกาย... "รสที่หมักดีครบเจ็ดวันจริงๆ เป็นแบบนี้นี่เอง"

Elfie ยิ้มมองแท่งช็อกโกแลตในมือ "เหมือนเรื่องที่เริ่มไว้ตั้งแต่ต้นทริป เพิ่งมาจบครบวงจรเอาตอนนี้เองสินะ"

ชายหนุ่มมองสามเพื่อนอย่างอารมณ์ดี "ฝึกชิมมาถึงขนาดนี้ พวกเจ้าไม่ใช่มือใหม่แล้วนะ จะไปชิมโกโก้ที่ไหนในโลกต่อจากนี้ก็คงแยกรสได้ไม่ยากแล้วล่ะ"

Jackolate มองเพื่อนทั้งสองด้วยรอยยิ้ม รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่เปลี่ยนไปจากวันแรกที่ยังแยกรสช็อกโกแลตไม่ค่อยออก

"ฝึกจนครบทุกขั้นตอนแล้ว... ต่อจากนี้คงถึงเวลาไปดูให้ไกลกว่าเดิมสักครั้งแล้วมั้ง"

"ไกลกว่าเดิม หมายความว่าไง!"

Greenie ยื่นหน้าเข้ามาด้วยความตื่นเต้น

Jackolate หัวเราะเบาๆ สายตามองออกไปไกลลิบสุดขอบฟ้าเหนือยอดดอย

"ไกลกว่าที่เคยไปทั้งหมดเลยล่ะ"

(ตอนต่อไป: ดินแดนไกลโพ้น — ทริปแรกหลังจบการฝึก จะพาพวกเขาไปไกลที่สุดเท่าที่เคยไปมา และเจอกับรสชาติจากต่างแดนที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเข้ากับช็อกโกแลตไทยได้)